400 jaar maagdelijkheid

In de auto aan de overkant van het kruispunt zit iemand op de passagiersstoel die erg oud moet zijn. Van waar ik sta, zie ik niet eens of het een man of een vrouw is, maar het is wel overduidelijk dat de leeftijd meer dan respectabel is. Het is zo’n menske uit wie het leven de aftocht al jaren geleden heeft geblazen: mager, voorovergebogen, kromme schouders. ‘Sjonge, die is dapper’, is de eerste gedachte die door mijn hoofd flitst. Van de tig uren die ik naast mijn grootmoeder zaliger heb doorgebracht, heb ik één ding stevig in mijn oren geknoopt: buitenkomen vergemakkelijkt er niet op met de ouderdom. In het laatste jaar dat ze leefde, kregen we haar met geen stokken meer uit haar elektrische rolstoel. In maart van dit jaar besliste ze uiteindelijk nooit meer buiten te komen.

Vol bewondering voor het besje en met een lichte steek van heimwee naar mijn oma, zit ik in overpeinzingen verzonken te wachten voor het rode licht. Wanneer dat op groen springt, zie ik bij het kruisen van de auto tot mijn verrassing dat de hele wagen volgeladen zit met – vergeef me dat ik deze even binnen kop – oude wijven. Maar niet zomaar oude vrouwen: vijf oude nonnetjes. Jezus, Jozef en Maria nog aan toe, daar gaat een auto van gemiddeld 400 jaar maagdelijkheid. Om de een of andere onverklaarbare reden word ik er instant vrolijk van.

Het verbaast me in eerste instantie dat zij er zelf niet vrolijker uitzien. In mijn fantasie swingt het leven van een bende vrouwen die de mannen hebben afgezworen iedere dag als een scène uit Sister act. En zelfs als dat een brug te ver is, dan nog lijkt een beetje enthousiasme me niet te veel gevraagd van vrouwen die zichzelf hebben vrijgesteld van de trivialiteiten van het wereldlijke leven. Hele dagen kletsen met de meiden, alle tijd voor persoonlijke ontwikkeling, wat gezonde afzondering op tijd en stond en nooit het ellendige grossieren in gebroken harten. Maar dus ook geen seks.

Met uitzondering van de ‘nooit’ die zij er vermoedelijk voor kunnen zetten, is hun leven niet eens zo anders dan het mijne, bedenk ik me. Het is godgeklaagd. Zelden voel ik me ergens te jong of te knap voor, maar wel voor mijn onvrijwillig celibataire leven. Voor geen geld ter wereld wil ik terug naar de betekenisloze vrijpartijen van weleer, maar in de vijver voor vrouwen alleen met kind is het schaarste troef. De eliminatie van zulke overpeinzingen scheelt die nonnetjes alvast voldoende energie om op hoge leeftijd buiten te kunnen komen, lijkt me.

Maar wat met verlangen? Zouden ze dat voor zichzelf gemakkelijker weggeredeneerd krijgen omdat het hun eigen keuze is, of blijft er ergens toch een waakvlammetje branden? Ik zie hen al voor me tijdens het avondeten, verwikkeld ik een discussie over wie nu het aantrekkelijkst is: George Clooney of Brad Pitt.

En plots zie ik dat mijn leven dan toch anders is dan dat van de nonnetjes, want zelfs in de meest theoretische scenario’s zullen George en Brad voor mij altijd bereikbaarder zijn. Als dat niet om vrolijk van te worden is.