De versnipperde ouder

‘Maar jij bent toch geen alleenstaande ouder.’ Hij is een jongeman van net geen 30 jaar zonder kinderen. We kennen elkaar nauwelijks. Hij werkt in de bar waar de vader van mijn kind manager is. Zelf woon ik tijdelijk rechtover die bar, terwijl mijn huis wordt verbouwd. De uitspraak van de jongeman is niet raar. Hij ziet mij en mijn ex vaak samen overleggen in zeer goede verstandhouding. Regelmatig lopen mijn zoon en ik even binnen aan de overkant om zijn papa gedag te zeggen. Niettemin zijn de woorden van de jongeman een stomp in mijn maag en een flagrante ontkenning van mijn grootste trauma.

Ik wil hem vertellen over de jaren dat ik samen met mijn baby zat te huilen op de rand van het bed. Hoe ik al mijn mentale capaciteiten toen moest samenrapen om mijn kind niet door elkaar te schudden. Over de avonden alleen in de weken met kind, zonder volwassene. Dat de stroom uitnodigingen opdroogt als je er vaker niet dan wel op ingaat. Over de uren die ik op woensdagnamiddag verloor met een zoektocht naar rubberen laarzen omdat mijn zoon een onverwachte bosuitstap had. Over het eten dat daardoor niet op tijd klaar was. Over de stress die een van honger en vermoeidheid huilend kind veroor­zaakt. En dat er dan niemand is om dat mee op te vangen. Maar ik zeg niks. Een slechte verstaander heeft maar een half woord nodig om een vraag naar begrip te verwarren met een naar medelijden.

‘Denk je niet dat je cv te versnipperd is?’ De arbeids­consulente van de VDAB heeft geen hoge pet van me op. Nu wordt duidelijk waarom: een versnipperde cv. Ze had me net zo goed een loser kunnen noemen. Ik was nochtans naar hier gekomen in de oprechte hoop hulp te krijgen bij mijn gestrande loopbaan. Ik wil haar alles uitleggen. Dat ik vaak gewoon jobs heb aangenomen die combineer­baar waren met een kind. Dat ik het afgelopen jaar vooral geïnvesteerd heb in niet helemaal kopje-onder gaan. Dat ik niet weet welke bal ik eerst moet tackelen. Dat een kind, een verbouwing, een bijberoep en een carrière gewoon te veel zijn voor één mens. Dat ik zelf helemaal versnipperd ben.

Maar ik zeg niks. Een slechte verstaander heeft maar een half woord nodig …

Helemaal niks zeggen is niet van mijn gewoonte, wel integendeel. Ik ben altijd de eerste om de status van alleenstaande moeder te claimen. Niet ter opbod in miserie, maar als een nuchtere verklaring van de feiten. Maar soms ben ik het moe om op te boksen tegen het hypocriete onbegrip voor de ongelijke start. Alleenstaande ouders worden verondersteld dezelfde estafette te lopen als andere gezinnen, maar krijgen de wind van voren als ze hardop durven aan te klagen dat er niemand is om hen af te lossen.

Niemand zegt dat singles zonder kinderen of gezinnen met twee ouders geen problemen zouden hebben. Wat mij betreft heeft iedereen recht op zijn eigen specifieke handicaps in het leven. Dus gun me alsjeblieft dan ook de mijne. Ik ben alleenstaand, ouder en versnipperd: maak dat niet groter, maar zeker ook niet kleiner dan het is.